کلاغ سفید
من به نومیدی خود معتادم
شعر هایم گاه و بی گاه گم می شوند و سخت از لابه لای رگ های متورم مغزم جاری می شوند به مغزی خودکار که بی نوا هیچ گاه از مغزش به اراده اش استفاده نمی کند هر آنچه من ها بخواهند می نگارد بی خود شده ایم دادگاه انقلابی برای اجتماع روشنفکری خودکار ها و دستور می دهیم به این بردگان همه رنگ آنچه را می خواهیم ثبت شود و آنها هم اعترافات خود را در پس اعترافات ما پنهان می کنند و آخر سر بیمار تحصن می کنند روزی و گم می شوند بی مصرف خودکار ......
نوشته شده در سه شنبه ششم مرداد 1388ساعت
17:5 توسط کلاغ سفید| |
| Design By : Night Skin |
در حال حاضر حرفی واسه گفتن ندارم,شاید بعدا شاید هیچوقت.....
