کلاغ سفید

نمره های فرانسه ترم 1 گروه A6

kalaqsefid — Fri, 27 Nov 2009 04:37:53 GMT

زینب عفت زاده 75.5

مریم جمالان 84.6

ناهید خسرج 93.7

تهمینه گرمسیری 89.5

زهره گرمسیری 71.5

افسانه گرمسیری 70.3

علی اندیشمند 86

مهدی کریمی 73

مریم حسن پور 70

kalaqsefid — Tue, 28 Jul 2009 13:36:18 GMT

سخت می گذری از من

سخت می گذرم از تو

با گذر

با مرگ

دیده هامان به همآغوشی عریان نگاه

عادت دارند

کاش من هم

به حضورم

به حضورت

عادتی می داشتم

سخت می گذرم از من

سخت می گذری از خود

تا که در لحظه ی غمگین وداع

خنده هامان آخرین

چو حجابی زوری

تپش قلب نگاه محزون

آن نگاه مایوس

آن نگاه مغموم

در پس ناله ی تنهایی سرهای گران

پنهان دارد

kalaqsefid — Tue, 28 Jul 2009 13:35:18 GMT

اگر از ما می پرسی

ای نوایت دور

باید بگویم که ملالی نیست

اما

درد هست

خفگی هست

رنج

حسرت شعله می کشد

زمان گذشته

آرزوها بزرگ

اما

دست ها کوچنکد هنوز

آسمانمان رنگ شماست

اما

آسمانی نمی کند دیگر

ای!

دودی می رود

دودی می آید

ملالی نیست

مردم

به همراهی عزرائیل

در خیابان ها قدم می زنند

می میرند

همدیگر را به ضرب نوازش می کنند

دیگر تاکسی هم میزگرد سیاسی نیست

هستیم همچنان

هستند همچنان

جایت؟

اصلا خالی نیست

هست اینجا

خس

خاشاک

بعضی ها دیگر لباس عمومی بر تن نمی کنند

شخصی شده همه چیز

نا سلامتی هسته داریم ما

به لطف!

ملالی نیست همچنان

قلب ها بازند

سبز است اینجا

گاهی هم

برای زیبایی

قرمز هم می بینیم

فرار از روتین

زیباست قرمز

به رنگ خون!

نامه را کوتاه باید کرد

واژه ها بیمارند

می لرزند بر سر انگشتم

تب دارند به گمانم

سبز مانی آن دور

ما سیاهیم

سیاهی از ماست.

kalaqsefid — Tue, 28 Jul 2009 13:35:18 GMT

چه دل تنگی ام بزرگ است

به اندازه ی عمق نگاهت

و چگونه گوشه گیری و انزوا

به رگ هایمان تزریق شده

و حتی واژه های زندانی

به ضرب باتوم خودکار

با من به اعتراف نمی نشینند

چه بگویم

از کجا بگویم

دل تنگی هایم

غصه دارند!

چمباتمه زده اند گوشه ی ذهنم

و حتی دیگر با بوی نایک پرتقالیه

نقش بسته به عرق تابستانی ات

صدایشان در نمی آید!

نمی دانم

شاید آنها هم

به تحصن رفته اند.

kalaqsefid — Tue, 28 Jul 2009 13:34:18 GMT

شعر هایم گاه و بی گاه

گم می شوند

و سخت

از لابه لای رگ های متورم مغزم

جاری می شوند به مغزی خودکار

که بی نوا

هیچ گاه

از مغزش

به اراده اش

استفاده نمی کند

هر آنچه من ها بخواهند

می نگارد

بی خود شده ایم دادگاه انقلابی

برای اجتماع روشنفکری خودکار ها

و دستور می دهیم

به این بردگان همه رنگ

آنچه را می خواهیم ثبت شود

و آنها هم

اعترافات خود را

در پس اعترافات ما

پنهان می کنند

و آخر سر

بیمار

تحصن می کنند روزی

و گم می شوند

بی مصرف

خودکار

......

امشب گریستم

kalaqsefid — Sun, 19 Aug 2007 19:31:18 GMT

امشب

گریستم

امشب از دلم قایقی ساختم

و با کوله باری از اشک

به مقصد کور

به آبهای غصه دار کارون سپردم

امشب

گریستم

تا انتهای غم

و سکوت تنها یار تنهایی ام

فریاد برآورد

امشب تنهایی ام را گریستم

و غصه از اندوه هق هق هایم

خود را به دار آویخت

رفتنش را نگریستم

که چگونه غریب

از زیر پل های رنگی از نور چشمک زن ماشین های ترس و رعب

به نگاهی خیره

مرا بدرود میگوید

دلم را به نظاره نشستم

رفتنش را

امشب گریستم

سخت گریستم

و اشک هایم داغ

گونه هایم را در امتداد چشمانم

بیرنگ می ساخت

یارم

تنهایی

از صبح

هم آغوشی دود و اشک را طالب بود

من

صبح

خوابیدم

نماز صبحم

خواب ماند

و امشب

من

بی دل

کدامین نماز صبح را

به انتظار

بنشینم

دیوانگی

kalaqsefid — Sat, 28 Jul 2007 21:15:18 GMT

یا حق

و من مزه ی این مفام را چشیده ام.....در همه آن حالات مرا هیچ آگاهی نبود....نه از حال خود و غیر نه از هیچ عالم حس، زیرا شهودی بر من غلبه کرده بود ، که در آن ا زخود بی خبر مانده بودم......اما در بعضی اوقات که من از خود غایب و بی خبر مانده بودم ، ذات خویش را در نور اعم و تجلی اعظم بر عرش عظیم مشاهده کردم .......و می دانستم اگرچه از من نیست ، اما جز من نیست......

"ابن عربی"

این مطلب پایین رو به یاد یه دوست پست می کنم یه همقدم......همراه کافه ای من.......با اجازه!

یا حق

"چشم،نگاه،گریه و تو "

چشم ، تنها زبانی که نوای حقیقت می دهد ، و نگاه تنها گفتگویی که ا ز پیچ و تاب کوچه ی حریم می گذرد تا تن به رخوت نسپارد

چشم برای من گریز است از حس هذیان های بیهوده ،چشم برای من گریز است از هذیان که از کاوش میان توبره ی تهی کلمات می آید ، و تنپوش واژه ها ، حاصلی جز قفس ، تلقین و تشویش ندارد

چشم تنها شکلی که ناگزیر و بی اراده به تصویر میکشیدم ، و هرچه می کشیدم اعماقش د رحجم کوچکش گم بود ، به یاد نمی آورم شاید صدها و هزاران بار این را امتحان کردم....نه چشم های من ، جنازه هایی بودندکه عقوبتی سخت در انتظار آنها بودند ، خرخاکی هایی به کمین نشسته از لحظه ای هم دریغ نخواهند کرد..... چشم ها تخت تخت ، بر صفحه ای کاغذ دراز کشیده بودند ، دریغا از سر سوزن حرفی ، انگار مثل همه ، با تو هم که آفرینندگانشان هستی ، غریبه اند و از دستان بی رحم تو گریزان ، چشم ها همه بی رنگ بودند ، ته مانده ی خاکستری رنگی هم بود، اما قلم من.......

تا روزی از یر این که ، طرحی نو در اندازم، چشمان خود را از پس آیینه ای که حاکی حس زیبای شباهت بود براندازم.تا به حال چشمانم را جز بر پرده ای کاغذی ندیده بودم،چشمان همیشه بیمار من، که سالهاست نستوه و استوار ، در جا مرده است، رنگی داشت مثل رنگ روشن یک خواب، چیزی شبیه اصواتی بود که هر کدام وزن داشتند و وزنشان لمس میشد.

ناگهان از پشس مردمکانم ، رودی آرام تصویر شد که قایقی تنها را در بستر لالایی میگفت، رودی که عمقش به او جسارت میدهد و زلالیش اثبات بی گناهیش بود......آوازهای آفتاب را می شنیدیکه طنین هنگامه ی یک سپیده را سر می دادند ، و دیگر سوگواری نبود تا غریبانه بر سوگ این حلقه های خاموش سر و صورت بخراشد و جامه از تن بدرد.....

..........

kalaqsefid — Thu, 26 Jul 2007 16:41:37 GMT

در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود*همان در ابتدا نزد خدا بود* همه چیز به واسطه ی او آفریده شد و بغیر از او چیزی از موجودات وجود نیافت*در او حیات بود و حیات نور انسان بود و نور در تاریکی می درخشید و تاریکی آنرا در نیافت*

وصیت نامه

kalaqsefid — Thu, 26 Jul 2007 16:35:18 GMT

دلیل اینکه این مطلب رو پست می کنم نمیدونم.شاید ......به هر حال نیازی نیست واسه انجام هر کاری دلیلی وجود داشته باشه....شاید بعداَ درباره ی مایاکوفسکی بیشتر بگم........

من شاعرم و شعر ارزش من است.در این باره می نویسم و درباره اینکه عاشقم یا قمارباز،و گاه اززیباییهای قفقاز می نویسم_ولی فقط وقتی که واژه ها روی هم تلمبار شده باشند.(و.م)

مایاکوفسکی روز 14 آوریل 1930 با شلیک گلوله ای به زندگیش پایان داد.

در نامه ای که در کنار او پیدا شد چنین نوشته بود:

برای همه می میرم .هیچکس مقصر نیست و شایعات الکی راه نیندازید.اینجانب مرحوم از شایعه بدم میاید.

مامان، خواهرانم،رفقایم مرا ببخشید.این روش خوبی نیست(و به هیچکس آن را توصیه نمی کنم)ولی من چاره ی دیگری نداشتم.

لیلی دوستم داشته باش.

رفیق دولت، خانواده ی من عبارتند از:لیلی بریک،مامان،خواهرانم و ورونیکا ویتولوونا پولونسکایا.اگر زندگی آنها را فراهم کنی متشکرم.

اشعار نیمه تمامم را به خانواده ی بریک بدهید.آنها میدانند چکار باید بکنند.

همانطور که می گویند

"پرونده بسته شد"

و قایق عشق

بر صخره ی زندگی روزمره شکست

با زندگی بی حساب شدم

بی جهت

دردها را

فاجعه ها را

دوره نکنید

و یا آزارها را.

شاد باشید.

ولادیمیر مایاکوفسکی

خواسته

kalaqsefid — Thu, 26 Jul 2007 09:52:51 GMT

خوش دارم,هوشیار باشم
نه به بانگی بیگانه.
خدا را می ستایم,که جهان را آفرید
به احمقانه ترین شکل ممکن
از این روست که,خود
راهم را
به کج ترین شکل ممکن می روم
آن فرزانه ترین می آغازدش
دیوانه, پایان می دهد....

فردریش نیچه